Chavez – droga do zwycięstwa
Czas trwania: 51 minuty
Język: Polski lektor
Przed blisko dwustu laty w dzisiejszej Ameryce Łacińskiej rozpoczęła się rewolucja. W 1811 roku mieszkańcy “małej Wenecji” – Wenezueli – chwycili za broń występując przeciwko władzy hiszpańskiej. I choć wkrótce wojska królewskie zdławiły opór republikanów, w ciągu niespełna dwóch dekad Hiszpanie opuścili kontynent. Do historii zaś przeszła determinacja i poświęcenie wodza rewolucji Simona Bolivara zwanego “Wyzwolicielem”.
Prezydent Hugo Chavez nie bez powodu odwołuje się do pamięci o Bolivarze. Celem tak zwanej rewolucji boliwariańskiej jest przecież wyzwolenie Wenezueli spod wpływów kolejnego dalekiego mocarstwa. Chavez wymierzył ostrze swej polityki w Stany Zjednoczone, walcząc z obecnością USA w Ameryce Łacińskiej. Mogłoby się wydawać, że w konfrontacji z tak potężnym krajem małe państewko jest z góry skazane na niepowodzenie. Lecz ziemia pod jeziorem Maracaibo i w dorzeczu Orinoko skrywa prawdziwy skarb – wielkie złoża ropy naftowej. Umiejętne korzystanie z naturalnego bogactwa zapewnia Chavezowi środki na jego rewolucję.
Walka o kontrolę nad ropą nie była prosta. Przez lata złoża płynnego paliwa były eksploatowane przez zagraniczne koncerny. Kiedy w 1998 roku Chavez objął władzę prezydencką, jego działania napotkały opór przedstawicieli przemysłu naftowego. Lecz połączone siły przedsiębiorców i związków zawodowych nie były w stanie zatrzymać prezydenta. Chavez przeprowadził zmiany w państwowym koncernie naftowym, przejmując zyski z wydobycia i ograniczając wpływy zachodnich koncernów.
Trwanie rewolucji nie byłoby możliwe bez poparcia mas. Główny elektorat Chaveza stanowią mieszkańcy “barrios” – wenezuelskich slumsów. W swoim programie prezydent wyszedł naprzeciw oczekiwaniom tej przeważającej grupy społeczeństwa, przez lata żyjącej poniżej minimum socjalnego. Państwo łoży środki na poprawę warunków życia, edukację i opiekę zdrowotną. Młodzież wywodząca się z “barrios” zyskała dostęp do szkół. Na podstawie porozumienia z Kubą w zamian za ropę do Wenezueli przybyło 20 tysięcy kubańskich lekarzy, przyjmujących nawet najuboższych. Wszystkie te działania zapewniają Chavezowi popularność, której wzrost jest solą w oku wenezuelskich bogaczy oraz Waszyngtonu.
Autorzy dokumentu starają się przyjrzeć kontrowersyjnej postaci wenezuelskiego prezydenta oraz pokazać, czym jest tzw. boliwariańska rewolucja.
Raport łamania praw pracowniczych
Walka klas w socjalistycznym raju
Członkowie ACK ranni w strzelaninie
Dyskutując z głuchymi: chavizm i anarchizm w Wenezueli
Rewolucja boliwariańska w Wenezueli
Hesław napisał(a) dnia 21 lut o godz. 18:42
Nie taki diabeł straszny jak go malują. Jest świetnym mówcą. Przypomina trochę Dantona z filmu Wajdy. I rzeczywiście coś robi dla tych biednych ludzi. Życzę mu powodzenia, choć odradzam przyjaźnie z kolesiami pokroju Łukaszenki. Gdy uświadomisz sobie, że poprzednie rządy czerpiąc ogromne zyski z ropy doprowadziły ten kraj do skrajnej nędzy, to zaczynasz wątpić w sens własnego pacyfizmu. (Zresztą, to samo do dziś dzieje się w Nigerii, gdzie skorumpowany, nieudolny rząd przejada i rozkrada pieniądze z ropy prowadząc swój wynędzniały kraj prosto w przepaść). Hugo Chavez wygląda na kogoś, kto wreszcie nauczył się, jak nie popełniać błędów poprzedników… I nie wiem dlaczego wszyscy ozdabiają go przymiotnikiem “kontrowersyjny”. Mnie się wydawał po prostu – ludzki.
Mimo że przyszłość świata widzę dość czarno – ten film dodał mi trochę otuchy.
(PS. Szkoda, że Danton Wajdy jeszcze nie trafił do Alterkina, choć jest tu już równie dobra „Gorączka” Agnieszki Holland)