Ostatnie ognie w Porto Marghera

11 lis 2009 o godz. 19:21 kategoria: Ruch Robotniczy, Ruchy Wolnościowe | Brak komentarzy

porto_maghera Kraj: Włochy
Rok produkcji: 2004
Czas trwania: 52 minuty
Język: Polskie napisy (w filmie)

„Ostatnie ognie w Porto Marghera” to film dokumentalny wyreżyserowany przez Manuelę Pellarin. Opowiada historię gigantycznego kompleksu przemysłowego położonego niedaleko Wenecji, w którym znajdują się stocznie, huty, stalownie, walcownie, rafinerie, zakłady obróbki szkła i metalu. Zajmująca ponad 200 hektarów Porto Marghera stała się w latach 50-tych, 60-tych i 70-tych areną gwałtownych protestów robotniczych wymierzonych przeciwko wyzyskowi oraz szkodliwym warunkom pracy. Protesty te były organizowane „autonomicznie” – bez pomocy związków zawodowych i Włoskiej Partii Komunistycznej. Tym samym, dzięki Porto Marghera we Włoszech narodziła się idea „autonomii robotniczej”.

Film, wydany przez niemieckie pismo „Wildcat”, ukazuje kontekst społeczny i polityczny tych narodzin: niedokończone rozliczenie z faszystowską dyktaturą, polityczne wrzenie klasy pracującej, degenerację tradycyjnych partii lewicy oraz powstawanie nowych grup politycznych, wreszcie: dzikie strajki, akty sabotażu i walki uliczne oraz powstanie Czerwonych Brygad.

Walki klasowe we Włoszech w latach 1968-1973
Walka klasy pracującej przeciwko kryzysowi: samodzielne obniżki cen we Włoszech

Film udostępniony został w Przeglądzie Anarchistycznym nr. 7
http://www.przeglad-anarchistyczny.org/

Pobierz:
https://rapidshare.com/#!download|818tl2|2929557024|Ostatnie_ognie_w_Porto_Marghera.avi|542104|R~8D7E6568F346E3CC296EFF5C1A6B1E9F|0|0

« Pobierz film wygodnie »
używając JDownloader lub FreeRapid Downloader »

Komentarze

A Ty co sądzisz?

Manifest

Naszym celem jest zapewnienie dostępu do ciekawych oraz unikatowych filmów wszystkim zainteresowanym. Strona ma charakter niekomercyjny i nie pobieramy od nikogo żadnych opłat. Wychodzimy naprzeciw zapotrzebowaniom, poniewaź obecnie panuje deficyt stron internetowych z ciekawymi filmami.

Mimo likwidacji Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk w 1989 roku w Polsce nadal dochodzi do ograniczania swobód obywatelskich w zakresie wolności wyrażania poglądów i twórczości artystycznej. Zmieniła się forma: miejsce oficjalnej cenzury prewencyjnej zajęła nieoficjalna cenzura represyjna, posługująca się naciskiem ekonomicznym, prawnym lub administracyjnym do tłumienia, zatrzymywania eliminowania tych dzieł sztuki i wypowiedzi, które nie są zgodne z ideologią polityczną, normami obyczajowymi, doktrynami religijnymi bądź polityką korporacyjną.

Korzystamy z wolności korzystania z dóbr kultury, które są prawem człowieka zapisanym w Powszechnej Deklaracji: "Każdy człowiek ma prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym swojej społeczności, do korzystania ze zdobyczy kultury, do uczestniczenia w postępie nauki i do korzystania z jej dobrodziejstw".