Wyrobnicy ze stoczni złomowych

14 wrz 2009 o godz. 16:44 kategoria: Ruch Robotniczy | Komentarzy: 2

wyrobnicy kraj: Bangladesz/Niemcy
rok produkcji: 2005
reżyseria: Shaheen Dill-Riaz
czas trwania: 75 minuty
język: polski lektor

Każdego roku na północy Bangladeszu głód zmusza lokalnych mieszkańców, aby opuścili razem z krewnymi swoje domy.

Pracują sezonowo w portach na południu kraju. W stoczniach łączących plaże Chittagongu rozmontowują tankowce i ogromne kontenery ważące 75 000 ton za dolara dziennie. Są nazywani „lohakhor”, czyli zjadaczami żelaza. Reżyser Shaheen Dill-Riaz sfilmował system wykorzystywania pracowników, z którego tylko zaledwie kilku jest w stanie uciec. Robotnicy nie tylko wykonują najbardziej niebezpieczne oraz zagrażające życiu i zdrowiu prace, lecz w tym samym czasie zostają schwytani w sidła pożyczek finansowych. Są nęceni przez właścicieli stoczni skomplikowanym systemem płatności i pożyczek, a swoje prowizje muszą kupować od lokalnych właścicieli sklepów spożywczych. Tam zaciągają długi, które potem są potrącane z ich zarobku. Często kończy się to tym, że nie mają pieniędzy, żeby nawet wysłać rodzinie.

Komentarze

olek napisał(a) dnia 18 wrz o godz. 10:21
oto przykład eko-ziolon-czerwonej mafii rządzącej w EU gdzie u nas nakazami i zakazami budujemy sobie socjalistyczno-urzędniczy raj wypychając cały brud budowy tego na zewnątrz.
W końcu gdzieś trzeba wyprodukować te akumulatory do naszych eko-wozidełek czy przetworzyć rtęć i ją wtłoczyć do eko-żarówek.
Kozik napisał(a) dnia 10 paź o godz. 23:53
To nie ma bezpośredniego zwiazku z filmem, ale zastanawiam się, dlaczego przeciętną nieruchomość w danym państwie (mieszkanie, dom), przeciętny obywatel tego państwa spłaca 20 lat. Każdy z nas jest zmuszany do niewolniczej pracy – nie tylko w krajach 3-go świata, ale także w tych rozwiniętych!

Manifest

Naszym celem jest zapewnienie dostępu do ciekawych oraz unikatowych filmów wszystkim zainteresowanym. Strona ma charakter niekomercyjny i nie pobieramy od nikogo żadnych opłat. Wychodzimy naprzeciw zapotrzebowaniom, poniewaź obecnie panuje deficyt stron internetowych z ciekawymi filmami.

Mimo likwidacji Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk w 1989 roku w Polsce nadal dochodzi do ograniczania swobód obywatelskich w zakresie wolności wyrażania poglądów i twórczości artystycznej. Zmieniła się forma: miejsce oficjalnej cenzury prewencyjnej zajęła nieoficjalna cenzura represyjna, posługująca się naciskiem ekonomicznym, prawnym lub administracyjnym do tłumienia, zatrzymywania eliminowania tych dzieł sztuki i wypowiedzi, które nie są zgodne z ideologią polityczną, normami obyczajowymi, doktrynami religijnymi bądź polityką korporacyjną.

Korzystamy z wolności korzystania z dóbr kultury, które są prawem człowieka zapisanym w Powszechnej Deklaracji: "Każdy człowiek ma prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym swojej społeczności, do korzystania ze zdobyczy kultury, do uczestniczenia w postępie nauki i do korzystania z jej dobrodziejstw".